Tag: Annick Lambrecht

Met de fiets op de kusttram moet altijd kunnen!

Met de fiets op de kusttram moet altijd kunnen!

Hoewel combimobiliteit (gebruik van meerdere vervoerswijzen na mekaar) vaak in de mond wordt genomen door de huidige regering is het in realiteit nauwelijks mogelijk om fiets en openbaar vervoer te combineren. Vlaanderen is kampioen van files en kampioen van fijn stof. Normaal is er feest als je kampioen bent maar hier leidt kampioenschap niet tot feest maar eerder tot tristesse.

 

 

Op de kusttram bijvoorbeeld is er een limiet van maximum 2 fietsen per voertuig én het is slechts mogelijk als de chauffeur het toelaat. Welk mobiliteitsbeleid is dat? Wil met het gebruik fiets en kusttram bewust ontmoedigen?

 

Om files te verminderen
hebben we goede alternatieven nodig voor de auto. 

 

We pleiten voor betere en maximale combimobiliteit: aparte compartimenten op de kusttram (voor fietsen met hun gebruiker) zouden het mogelijk moeten maken om ten allen tijde je fiets mee te nemen op de tram. Om files te verminderen hebben we goede alternatieven nodig voor de auto. Eén van die manieren is efficiënter gebruik van kusttram.

 

Een voorbeeld: drie vrienden maken een fietsrit langs de kust maar worden verrast door ferme tegenwind. Vandaag de dag is het onmogelijk om hen met de fiets op de kusttram te laten terugkeren. Op de kusttram geldt er immers een limiet van maximum 2 fietsen per voertuig. Bovendien kan de chauffeur ook altijd de reizigers met fiets weigeren bijvoorbeeld bij drukte. Met een apart compartiment kunnen fietsen ongelimiteerd toegelaten worden zonder de andere reizigers te hinderen.

 

In Kopenhagen, fietsstad bij uitstek en stad met nagenoeg geen files meer,ziet men het anders: in 2015 namen maar liefst 9 miljoen reizigers hun fiets mee op de stadstrein. Dat aantal kwam er niet zomaar.  In 2010 werd beslist dat reizigers niet meer moeten bijbetalen als ze een fiets meenemen. Gevolg: in 5 jaar tijd steeg het aantal fietsen op de stadstrein maal 4. Wat men in Kopenhagen durfde moeten wij ook hier durven.

 

We gaan toch niet eeuwig de filekampioen blijven hoop ik.

 

Deze actie wordt ondersteund door klimaatactiviste Laura Cools.
Annick en Laura weten als geen ander dat indien je stappen wil zetten om het klimaat te verbeteren je niet zonder betere mobiliteit kan.

 

Een burger – één deurwaarder: naar een ethisch systeem van schuldvorderingen

Een burger – één deurwaarder: naar een ethisch systeem van schuldvorderingen

sp.a-Kamerlid Annick Lambrecht is misnoegd over het kritische rapport van de federale ombudsman over de manier waarop de FOD Financiën belastingschulden invordert. Volgens Lambrecht legde haar partij een jaar geleden al een tienpuntenplan tegen de schuldindustrie neer, maar is er sindsdien nog niets veranderd. “Gerechtsdeurwaarders gaan nog steeds op een zeer drieste manier te werk en de overheid, de grootste schuldeiser in dit land, laat ze maar begaan.”

 

Is dit wel de juiste strategie?

De ombudsman ontvangt elk jaar ongeveer tweehonderd klachten over de aanpak van de fiscus wanneer die belastingen moet vorderen bij burgers met betalingsmoeilijkheden.

“De grote meerderheid van de burgers betaalt tijdig zijn belastingen. Een aantal burgers wil wel betalen, maar slaagt er niet in om dat op tijd te doen. De klachten van mensen in moeilijkheden doen de vraag rijzen of de strategie waarmee de administratie tot invordering overgaat altijd de juiste is”, klinkt het. Sp.a-Kamerlid Annick Lambrecht reageert misnoegd. “Exact een jaar geleden legden wij ons tienpuntenplan tegen de schuldindustrie neer. Hoewel minister Geens (van Justitie, CD&V, red.) te kennen gaf enkele van onze voorstellen te steunen, staan we op vandaag nog geen stap verder”, hekelt ze.

1 burger, 1 deurwaarder

“Gerechtsdeurwaarders gaan nog steeds op een zeer drieste manier te werk en de overheid, de grootste schuldeiser in dit land, laat ze maar begaan.” Lambrecht pleit er opnieuw voor om het Vlaamse gecentraliseerde en ethische systeem van schuldvorderingen over te nemen op het federale niveau. “In dat systeem geldt het principe één burger, één deurwaarder. Zo worden extra kosten vermeden en kan de deurwaarder oordelen op basis van de reële situatie van de schuldenaar“, zegt ze. Lambrecht stelde die vraag een tijd geleden aan – intussen voormalig – minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA), maar kreeg geen antwoord, zegt ze. “Ik hoop dan ook dat dit signaal van de federale ombudsman de regering ertoe aanzet om het Vlaamse systeem eindelijk over te nemen.”

10 voorstellen om de schuldindustrie te stoppen

10 voorstellen om de schuldindustrie te stoppen

Bijna 400.000 Belgen kampen vandaag met schulden en achterstallige facturen. Gezinnen en alleenstaanden maar ook creatievelingen, zelfstandigen, freelancers en jonge ondernemers die door een tegenslag een onbetaalde factuur niet kunnen betalen, zien in luttele tijd het bedrag vertienvoudigen door kosten voor incassobureaus, deurwaarders en advocaten. Zo worden ze steeds verder de dieperik ingeduwd.  SP.A roept de schuldindustrie een halt toe.

Niet meteen een relevant thema voor jou, dacht je? Uit recente cijfers rond armoedebestrijding blijkt dat meer dan de helft van de schulden van Belgische gezinnen niet te wijten is aan folietjes. Ze zijn vaak het gevolg van een ziekte, een echtscheiding of jobverlies. Dit gaat niet over ‘zotte kosten’, of over mensen die roekeloos of op krediet geld uitgeven. Het kan iedereen overkomen. Eén onbetaalde school- of ziekenhuisfactuur, één keer je water- of elektriciteitsrekening niet kunnen betalen en er komt een sneeuwbal aan herinneringskosten en verwijlinteresten op je af.


Kosten aan banden leggen

Uiteraard, wie schulden maakt, moet ze terugbetalen. De sneeuwbal aan bijkomende kosten maakt dat voor velen onmogelijk. Een jaar geleden beschreef sp.a-voorzitter John Crombez het probleem in zijn boek Ctrl+Alt+Del. Ondertussen ging sp.a op zoek naar alternatieven. De afgelopen maanden hebben we uitgebreid gepraat met mensen in schulden, specialisten, rechters, incassobureaus, gerechtsdeurwaarders en advocaten. Op basis van hun getuigenissen werkten we 10 wetsvoorstellen uit om de schuldsneeuwbal te stoppen:

 

  1. Herinneringskosten worden tot een maximum beperkt.
  2. Verwijlintresten bij onbetaalde facturen worden geplafonneerd.
  3. Voor basisrechten als energie, water en telecommunicatie korten we de verjaringstermijn in tot twee jaar. Zo blijven de schulden zich niet vijf jaar opstapelen.
  4. De kosten die de deurwaarder mag aanrekenen, worden aan banden gelegd.
  5. Deurwaarders en advocaten moeten hun kosten transparant benoemen op de factuur.
  6. We voeren een onafhankelijke controle in op deurwaarders en advocaten.
  7. We passen de lijst van niet-beslagbare goederen aan aan de noden en basisbehoeften van deze tijd (smartphone, computer en internetverbinding).
  8. We vermijden openbare verkopen waarvan we weten dat ze meer zullen kosten dan ze opbrengen. sp.a stelt voor om de kosten van de beslaglegging ten laste te leggen van diegene die de beslaglegging gevraagd heeft.
  9. Er moet een mogelijkheid tot een minnelijke schikking zijn vooraleer een incassobureau ingezet wordt. Dit is gratis en brengt dus geen bijkomende kosten met zich mee.
  10. Wanneer de tussenkomst van een advocaat niet nodig is (bv. bij onbetwiste schulden), schaffen we deze verplichting af.

Ten slotte passen we de territoriale bevoegdheid aan. Nu moeten mensen met schulden vaak het hele land rondreizen naar de rechtbanken van firma’s waar ze schulden hebben. Met ons voorstel is altijd de rechtbank van de woonplaats van de consument bevoegd om kennis te nemen van het geschil.

 

Vicieuze cirkel doorbreken

Schulden moeten betaald worden, maar de inning en afhandeling van schulden moet menselijk zijn. De voorstellen van sp.a moeten helpen om de vicieuze cirkel van onnodige kosten, gecreëerd door een schuldindustrie waarin steeds meer mensen terechtkomen, te doorbreken.


Meer weten? Bekijk
onze video en bezoek www.stopdeschuldindustrie.be

De crisis in de vleesindustrie: op weg naar hervorming

De crisis in de vleesindustrie: op weg naar hervorming

De voedselschandalen volgen elkaar vandaag in sneltempo op. Is het industriële model van voedselproductie nog houdbaar? Hoe kunnen we de voedingsindustrie herzien, met meer respect voor mens, dier, het milieu én met een eerlijke prijs voor de boer? “De tijd van praten en evalueren is voorbij. Het is tijd om te handelen”, aldus sp.a-kamerlid Annick Lambrecht. 10 vragen mét antwoorden.


Fris je ons geheugen nog even op: waar ging het recentste voedselschandaal over?  

Op 27 september 2016 laat de Kosovaarse voedselinspectie ons federaal voedselagentschap (FAVV) weten dat ze een lading vlees van het bedrijf VEVIBA (groep Verbist) in beslag namen. Het FAVV stuurt een inspecteur maar quasi anderhalf jaar gebeurt er niks. Pas recent, op 28 februari 2018, komt er een huiszoeking bij VEVIBA. Resultaat: het overgrote deel van het vlees dat gecontroleerd wordt, blijkt niet geschikt voor menselijke consumptie. Op 3 maart verliest VEVIBA zijn vergunning. Kort nadien komt aan het licht dat het bedrijf ook fraude pleegde met biovlees.

 

Hoe reageerde de regering?

Er komt heel snel een parlementaire commissie waarin Dennis Ducarme, federaal minister van landbouw, het heeft over ‘maffiapraktijken’. Hij kondigt een doorlichting en hervorming van het FAVV aan. De ceo van het FAVV, Dirickx, zegt dat hij tussen september 2016 en 1 maart 2018 geen bijkomende stappen ondernam omdat er een gerechtelijk onderzoek liep. Terwijl, zo bleek, de Europese Commissie al meermaals opmerkingen had gegeven over de te lakse controles van het FAVV. Tijdens die zitting kwam trouwens ook aan het licht dat volksgezondheid pas op 7 maart 2018 op de hoogte gebracht werd van het vleesschandaal. Minister van volksgezondheid Maggie De Block (VLD) bleef stil.

 

En wat was de reactie van sp.a?

Ik was aanwezig op de commissie. De communicatie verliep bovendien heel chaotisch. De bevolking wist niet meer wat veilig voedsel was en wat niet. Ik vroeg een fundamentele doorlichting van het FAVV en de industriële veehouderij en voelde minister van Justitie Geens aan de tand.

 

Je vindt dat het FAVV fouten heeft gemaakt?

Het antwoord van minister Geens was overduidelijk: het FAVV mocht wel degelijk verdere stappen nemen en zelfs overgaan tot blokkering of sluiting. De topman van het FAVV loog dus  wellicht in het parlement.

 

Wat is de impact van voedselschandalen als dat van VEVIBA?

90% van de bevolking eet minstens een paar keer per week vlees. Zo’n schandaal raakt dus zeer veel mensen. De praktijken van de groep Verbist zijn voor mij een aanslag op de volksgezondheid.

 

Merk je dat er een tegenbeweging komt?

Deze nieuwe voedselcrisis is voor velen, ook voor de Boerenbond, een crisis te veel. Vanuit alle mogelijke hoeken wordt er opgeroepen om structurele maatregelen te nemen. De regering moet deze signalen ernstig nemen want er is voedselcrisis na voedselcrisis.

 

Volgens sp.a ligt het echte probleem bij de industriële veeteelt?

De maatschappelijk kost van de industriële veeteelt is enorm. En de burger betaalt mee, ook al beseft hij het niet. De lage vleesprijzen in het warenhuis vertellen niet het hele verhaal. In werkelijkheid kost de industriële veeteelt ons gigantisch veel geld. Het werkingsbudget van betrokken instanties zoals de Vlaams Landmaatschappij (VLM)/Mestbank, het Coördinatiecentrum Voorlichting en Begeleiding duurzame Bemesting (CVBB) en de landbouwers zelf bedraagt jaarlijks 130 miljoen euro.

 

Dat geld wordt volgens jou niet goed besteed?

Als we 130 miljoen euro per jaar besteden maar geen vooruitgang boeken, dan is dat weggegooid geld. Daarnaast is er nog de milieukost van de industriële veeteelt en het negatieve effect op de volksgezondheid. De West-Vlaamse Milieufederatie schreef over dat laatste een alarmerend rapport. De conclusie: als we de volksgezondheid belangrijk vinden, moeten we durven ingrijpen.

 

Hoe kunnen we dat overheidsgeld dan beter gebruiken?

96% van het inkomen van een Vlaamse rundveeteler komt van subsidies. Van die subsidiepot zou er een transitiefonds moeten komen dat boeren financieel helpt om anders te produceren. Kleinschalige landbouw is beter voor de dieren én voor de volksgezondheid en het milieu. Als boer krijg je bovendien een persoonlijke relatie met je klant. Dat verhoogt de sociale controle.

 

Hoe kan die transitie echt in gang worden gezet?

De overheid moet structureel durven ingrijpen: de subsidies aanpassen, de korte keten stimuleren en ook de moordende prijzenslag stoppen. Warenhuizen zetten de landbouwers fors onder druk. Het is niet normaal dat ze op de vrije markt vaak minder krijgen dan de productiekosten. Ik pleit dus voor volop inmenging van de overheid om de prijzenoorlog een halt toe te roepen en ervoor te zorgen dat ons voedsel veilig en duurzaam is, voor mensen, dieren én het milieu.  


Meer weten? In deze
korte video leggen Annick en John Crombez uit waarom sp.a minimimprijzen wil voor voedsel in de supermarkt.